روزنوشته های عباس شکیبا

خانه / توسعه فردی / تمرین “من می نویسم” برای نوشتن!

تمرین “من می نویسم” برای نوشتن!

همین چند دقیقه قبل که مشغول خواندن کتاب راهنمای عملی نمایشنامه نویسی بودم، تصمیم گرفتم کتاب را برای چند لحظه ببندم و مشغول نوشتن شوم که در ادامه خواهید خواند.

من می نویسم چون در حال مطالعه کتابی در زمینه ی نوشتن هستم. من می نویسم که چطور در این کتاب “من می نویسم” به عنوان یک تمرین عملی بیان شده است. من می نویسم که چطور در وبلاگ نویسی من تحول بوجود آمد.

نوشته ها درست زمانی خلق خواهند شد که دیگری چیزی برای نوشتن وجود نداشته باشد.

من می نویسم که در ویرگول با خواندن یک مطلب که چطور نوشتن این همه سخت است؟ راهنمایی در مورد نوشتن یافتم که گفته بود تنها راز نوشتن اینست که اجازه ندهید خودکار از کاغذ جدا شود. این دو همیشه باید با هم باشند تا نوشته ها خلق شوند و نوشته ها درست زمانی خلق خواهند شد که دیگری چیزی برای نوشتن وجود نداشته باشد.

این، همان رازیست که مدت ها از دید من پنهان بود و از آن زمان تا کنون فقط نوشته ام و در سخت ترین شرایط نیز همین نوشتن به عنوان دوستی مهربان در کنار من بوده است.

من می نویسم و تکرار عبارت من می نویسم همان حلقه ی گمشده در زنجیره ی تمرین نوشتن ویرگول بود! طبق تمرین کتاب من می نویسم زمانی استفاده می شود که هیچ کلمه ای برای نوشتن به ذهن نمی رسد. طوری که گویی ذهن ظرفی تو خالیست از هر واژه ای جز من می نویسم.

در آن مطلب ویرگول گفته شده بود هر جا که حس کردید خودکار تمایلی به ماندن بر روی کاغذ ندارد از خاطرات، بدهی ها و هر آنچه به ذهن می رسد بنویسید.

در این مدت که از این تمرین استفاده کرم، با وجود اینکه خیلی از اوقات به درستی کار می کرد و نهایتا موفق به نوشتن یکی دو مطلب می شدم، اما گاهی قادر نبودم چیزی بنویسم. در حقیقا چیزی برای نوشتن وجود نداشت جز: ” خب حالا چی بنویسم؟” که خود جمله ای پرسشی بود و هر چه بیشتر و سریعتر ذهن را خالی تر از آنی می کرد که در تصور بگنجد!

با اینکه هنوز ۶۶ صفحه از کتاب را خوانده ام اما “من می نویسم” را یافتم! تمرینی عالی برای اینکه ذهن خالی نشده و به نوشتن ادامه داد!

من می نویسم، من می نویسم، من می نویسم! حلقه ی گمشده ی تمرین نوشتن از این قرار است که هر زمان ذهن از واژه ها تهی شد، فقط بنویس: “من می نویسم” و این کار را تا پیدا کردن ایده ها و کلمات بعدی ادامه دهید.

این تمرین علاوه بر اینکه کمک شایانی به جدا نشدن کاغذ و قلم می کند با ثبت من می نویسم ها ردپایی از زمان هایی که ذهن خالی است و راه به جایی نمی برد در نوشته هایتان به جای می گذارد که در گذر زمان و رصد کمتر و کمرنگ شدن آن در نوشته ها می توان به میزان پیشرفت خود در زمینه ی نوشتن پی برد.

از این پس ، هر زمان که حس کردید چیزی برای نوشتن ندارید، فقط بنویسید: من می نویسم و این کار را تا زمان پیدا کردن ایده ها و جملات جدید ادامه دهید. در چند پست جداگانه سعی خواهم کرد، نکاتی دیگری از این کتاب را به اشتراک بگذارم.

با تشکر عباس شکیبا