چالش گروهی وبلاگنویسی ( روز اول؛ معرفی و مقدمه )

همین یکی دو روز پیش بود که به فکر شروع کردن یک چالش شخصی وبلاگ نویسی بودم. ابتدا به فکر عنوانی مثل 100 روز ، صد پست بودم، ولی از آنجا که سنگ بزرگ نشانه ی نزدن است تصمیم گرفتم کمی تخفیف برای خودم قائل شوم و چالش 10 روز ، ده پست را اجرا کنم، هر چند که آن هم، هنوز عملی نشده است. شاید منتظر شنبه ی معروف هستم! (:

خوشبختانه امروز بعد از کلی گشت و گذار به طور اتفاقی با چالش جدیدی که آقای لامعی به راه انداخته است مواجه شدم. مصطفی در این مطلب که به واقع خیلی از حرف های دل من را زده است ، اشاره های خوبی به فضای این روزهای وبلاگ نویسی و مشکلات جدی ای که شبکه های اجتماعی برای محتوای فارسی ایجاد نموده اند، کرده است .

بعد از خواندن مطالب مصطفی و چالش شخصی خودم که فرآیند اجرا شدنش به تاخیر افتاده است، تصمیم گرفتم با یک هفته تاخیر در چالش 30 رو، سی پست شرکت کنم. برای توضیحات بیشتر توصیه می کنم حتما مطلبی که توسط خود مصطفی نوشته شده است را بخوانید.

اما چرا وبلاگ نویسی می کنم؟

قبل از هر چیز باید متذکر شوم، وبلاگ نویسی یکی از کارهای مورد علاقه ی من می باشد. با این همه این روزها از شبکه های مجازی خسته شده ام و به تعبیر علی خالقی نشتی های زیادی در زندگی دارم، به دنبال تعویض لوله کشی زندگی ام هستم. علی عزیز در یکی از کامنت های مطلبش به موضوع خوبی اشاره کرده است.

لوله خودمم ترکید :))
تا یه چی جایگزین نشه همون آشه و همون کاسه

شاید بتوان به عنوان یک جایگزین از وبلاگ نویسی استفاده کرد، به شرطی که علاقه مند به وبلاگ نویسی باشید. ممکن است فکر کنید بعد از مدتی وبلاگ نویسی هم یک نشتی داشته باشیم، بله کاملا درست است اما در قسمتی از نوشته های مصطفی می خوانیم :

بسیاری از وبلاگ نویسان دیروز همه معتقد هستند که جایگاه حرفه‌ای را که امروز به دست آورده‌اند از طریق وبلاگ نویسی بوده است.

پس با این اوصاف حتی اگر وبلاگ نویسی یک نشتی باشد باز هم نشتی آن از بسیاری شبکه های اجتماعی کمتر است.

2 نکته از قلم افتاده در مورد چالش

1. لزوما نیازی نیست که از روز اول در چالش شرکت کرده باشید. مثل خود من که ظاهرا یک هفته از غافله عقب مانده ام!

2. یحیی در یک توییت عالی گفته:

‏نذارید کمالگرایی سد راه عملگرایی بشه

لطفا برای یک ماه هم که شده کمالگرایی را کنار بگذاریم و فقط شروع کنیم. بدون اینکه نگران کیفیت نوشته ها، نظرات خواننده ها، ظاهر سایت، اندازه فونت، اسم وبلاگ و خیلی چیزهایی دیگری که هر کدام می تواند از شما یک طعمه ی عالی برای گرفتار شدن در دام کمالگرایی بسارد، باشیم.

چرا یک چالش گروهی از یک چالش فردی بهتر است؟

به طور قطع یکی از مشکلاتی که اوایل گریبان هر وبلاگ نویسی را خواهد گرفت ، نداشتن بازدید کننده و کامنت که در نهایت باعث دلسرد شدن خواهند بود، می باشد. اما با شرکت در یک چالش گروهی تا حدودی این مشکل رفع خواهد شود. و به راحتی می توانید نوشته های خود را با دوستان دیگر که در چالش شرکت کرده اند به اشتراک گذاشته و از نظراتشان برای بهبود نوشته های خود استفاده کنید.

چطور شروع کنیم؟

همین الان و بدون فوت وقت یک وبلاگ برای خود دست و پا کنید و شروع کنید به نوشتن! به همین راحتی!

تمام سعی خود را به کار ببندید و روزانه یک مطالب بنویسید، حتی پز از غلط املایی! درست مثل همین نوشته! اجازه بدهید ذهنتان آزاده به نوشتن بپردازد اگر یکی دو روزی موفق به نوشتن نشدید، ابدا دلسرد نشده و باز هم به نوشتن ادامه دهید. مطمئن باشید که در انتهای چالش حس بسیار خوبی خواهید داشت.

در پایان

توصیه می کنم، حتما لینک صفحه اصلی چالش را در مطلب خود جای دهید.

همچنین مطلب خود را از طریق راه های ذکر شده در مطلب اصلی چالش با دیگران به اشتراک بگذارید.

 

بعد از خواندن این مطلب چه کنم؟

می توانید مطلب چالش سی روز نوشیدن یک لیوان آب؛ توسعه فردی با قدم های کوچک را بخوانید.

 

0

4 Replies to “چالش گروهی وبلاگنویسی ( روز اول؛ معرفی و مقدمه )”

  1. سلام
    خیلی مخلصم 🙂
    خوشحالم که از مطلبم خوشتون اومده
    با اینکه در مججموع فکر میکنم باید مطالب وبلاگ خودجوش تولید شه و زورکی نمیشه وبلاگ نوشت ولی شاید از یه شنبه ای این چالشو اجرا کردم 🙂
    قبول دارم که تا ننویسی دست روون نمیشه و نوشتن نمیاد! ولی دوست دارم مخاطبم یه چیزی از متنم گیرش بیاد

    0
    1. بله من هم گفته های شما رو تا حدودی قبول دارم، البته تا زمانی که توی دام کمالگرایی نیفتاده باشید!
      هدف این چالش دقیقا همینه. 🙂

      0

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *