6 دلیل برای آری گفتن به وبلاگ نویسی؛ چرا وبلاگ نویسی؟

چرا باید وبلاگ نوشت؟ سوالی که ممکن است ذهن خیلی ها را به خود درگیر کرده باشد. واقعا چه نیازی به نوشتن وبلاگ هست؟ چرا باید چندین ساعت از اوقات با ارزش روز خود را صرف وبلاگ نویسی کرد و مطالبی نوشت که گاها هیچ استقبالی از انها نشده و حتی خود نویسند هم به خواندن آنها رغبت نمی کند؟ با این شرایط اگر کسی پیدا شود و وبلاگ شما را بخواند در حقش جفا کرده اید که چرا وقت با ارزش ایشان را صرف خواندن و آشنایی با عقاید خود تلف کرده اید! اما به راستی اینطور است؟

وبلاگ نویسی خیلی خوب است! می دانید چرا؟ دقیقا به همین دلیل که نوشتم، وبلاگ نویسی خیلی خوب است! مراد از خوب بودن چیست؟ حتما شما هم در مواجه با این سوال که چرا باید وبلاگ نوشت یا ننوشت؟ پاسخ مشابهی خواهید داد. اگر موافق وبلاگ نویسی باشید، می نویسید: چون وبلاگ نویسی خوب است و حال میدهد! و اگر مخالف نوشتن باشید می نویسید: چون وبلاگ نویسی به هیچ دردی نمی خورد! اگر فکر می کنید جز این است، همین الان یک کاغذ و قلم برداشته و این سوال را از خود بپرسید و سعی کنید به آن جواب دهید.

وبلاگ نویسی خوب یا بد است چون حاضر نیستیم کمی فکر کنیم!

اکثر غریب به اتفاق ما! در مواجهه با چنین سوالی ، جواب هایی مشابه خواهیم داشت، چرا که اصلا نمی دانیم منظورمان از خیلی خوب یا خیلی بد چیست؟ ما، قادر نیستیم منظورمان را به درستی و با دلیل و منطق توضیح دهیم. ما حاضر نیستم به خاطر حرفی که می زنیم کمی فکر کنیم، علت ها و دلایلی که باعث می شوند آن عقیده در ما بوجود آید را ریشه یابی کنیم و در نهایت پای گفته های خود بمانیم.

بله! وبلاگ نویسی خوب است! خیلی هم خوب است. من فکر کرده ام و فهمیده ام که چرا خوب است. برای گفته ام دلیل دارم.

وبلاگ و مسئولیت پذیری؛ تمام حرف ها و نوشته ها در جایی ثبت شده است

وقتی حرفی در جایی ثبت شود، اعتبار پیدا میکند. هنگامی که در وبلاگ خود می نویسید، در حقیقت در حال ثبت کردن حرف ها و عقاید خود هستید. برای همین در نوشتن آنها دقت زیادی خواهید کرد. وبلاگ نویسی به من و شما خواهد آموخت که حرف ها و عقایدمان را آزادانه مطرح کنیم و مسئولیت آن را بپذیریم.

مرز بین گفتن و نگفتن؛ آمادگی برای مواجهه با هر نوع بازخوردی

هنگامی که مسئولیت پذیر شدیم و بنا را بر این گذاشتیم که مسئولیت حرف ها و کارهایمان را بپذیریم، لازم است مرز به بین گفتن و نگفتن، نوشتن یا ننوشتن را نیز بیاموزیم. وبلاگ نویسی به ما خواهد آموخت که مرز بین مطرح کردن آزادانه عقاید و مطرح نکردن آن کجاست؟ بعد از آنکه مطلبی را منتشر کردیم و بازخورد ها را دریافت کردیم، می آموزیم که پیش از انجام امور در مورد عواقب آن، نظرات مثبت و منفی کاربرها و … بیاندیشیم و کمی آینده نگرتر باشیم.

از بزرگترین معلم وبلاگ تان درس بگیرید؛ خواننده ی وبلاگ

قبول کنیم یا نه، خواننده های یک وبلاگ همیشه روی نویسنده تاثیراتی خواهند گذاشت. چرا که وبلاگ رسانه ای دو طرفه است. پس سعی کنید از این معملین برزگ که روزانه چندین ساعت وقت خود را صرف آموزش به شما می کنند نهایت استفاده را برده و در تعامل با خوانندگان، موافق یا مخالف، مدام در حال یادگیری باشید.

از مخالفت ها نهراسید!

وقتی مطلبی نوشته شد که عده ای به مخالفت با آن برخاستند، باید فرصت را مغتنم شمرده و از فرصت به دست آمده نهایت استفاده را ببرید. تا جایی که امکان دارد نسبت به تقویت خود و مهارت هایتان تلاش کنید تا تمام مخالفان را نیز با خود هم عقیده کنید.

آدم عوض بشه ولی عوضی نشه!

دائما یکسان نباشد حال دوران

وبلاگ نویسی و ثبت روزانه ( حتی ماهانه ) خود واقعی شما، آنچه که بودید و آنچه که هستید را به شما نشان خواهد داد. انسان مدام در حال تغییر و تحول هست. عقاید و نظرات یک شخص ممکن است بار ها و بارها دستخوش تغییر شوند. وبلاگ شما، به شما خواهد گفت که کدام عقایدتان دچار تغییر شده است.

در وبلاگ مجبورید به فکر کردن!

شما برای نوشته وبلاگتان تامل می‌کنید، سرچ می‌کنید چون می‌دانید که در گوگل ایندکس می‌شود و می‌ماند اما کمتر برای محتوا در رسانه‌های اجتماعی‌تان مثل تلگرام و اینستاگرام عمیق می‌شوید! پس به درستی وبلاگ، عمیق‌ترین رسانه اجتماعی است.

 

One Reply to “6 دلیل برای آری گفتن به وبلاگ نویسی؛ چرا وبلاگ نویسی؟”

  1. اگر بخواهم دلیل هفتم را بگویم می‌توانم به این موضوع اشاره کنم که وبلاگ‌نویسی یکی از راه‌های تولید محتوا در اینترنت است. همان‌طور که همه ما می‌دانیم، اینترنت را محتوا تشکیل داده است و بر همین اساس تولید کننده‌های محتوای ناب حکم پادشاه دنیای وب را دارند چون اگر آن‌ها نبودند، اینترنت چیزی برای ارائه نداشت. برخی‌ها در یوتیوب ویدیو تولید می‌کنند، برخی دیگر در اینستاگرام عکس‌های منحصر به فرد خودشان را نشر می‌دهند، برخی‌ها هم مثل ما وبلاگ‌نویس‌ها مشغول تولید نوشتارهای بکر در اینترنت هستیم و در اصل وبلاگستان را تشکیل می‌دهیم. همین که می‌توانیم از این طریق در دنیای اینترنت اثری چنین موثر از خودمان به جا بگذاریم (آن هم برای همیشه) خودش بسیار لذت‌بخش است. پس چرا وقتی می‌توانیم، تاج پادشاهی محتوای اینترنتی را بر سر خودمان نگذاریم؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *