برای کارهای خود مهلت زمانی در نظر بگیرید برای امیر محمدیان

از زمانی که متمم شروع به کار کرد با آن آشنا شدم. همان زمانی که ماشین محمدرضا شعبانعلی درست پیش از حضور در برنامه ی رادیویی دزدیده شده بود. خواندن مطالب بعدی محمدرضا شعبانعلی در رابطه با حس و حالش در مورد دزدیده شدن ماشین با نام سرمایه‌ واقعی ما… نیز جالب بود. ( با اینکه جستجو کردم لینک آن مطلب را پیدا نکردم! )

به هر حال!

با اینکه زمان زیادی از آشنایی من با محمدرضا شعبانعلی و متمم می گذرد، اما هیچ‌گاه متمم را به طور جدی بررسی نکرده بودم و همیشه از کنار آن گذر کرده بودم و این روال ادامه داشت تا زمانی که با چند دوست جدید آشنا شدم و به توصیه ی ایشان به طور جدی‌تر متمم را بررسی کردم. البته هنوز هم بصورت چندان جدی متمم را دنبال نمی کنم. با وجود این سعی دارم در چالش های سی روزٍ آتی زمانی را به آن اختصاص دهم.

 

آشنایی با دیدگاه امیر محمدیان در درس نظم شخصی در پانزده دقیقه!

در یکی از مباحث متمم از تجربیات شخصی خودم که مدت هشت ماه است که در حال انجام آن هستم و نتایجی که به دست آوردم گفته بودم. (+ ) بعد از مدتی که برای مشاهده ی تأیید شدن یا نشدن کامنت خودم به درس مربوطه مراجعه کردم،‌ با کامنت امیر محمدیان مواجه شدم. امیر محمدیان در رابطه با تلاش جدیدش برای یادگیری زبان انگلیسی نوشته بود. تجربه‌ای که شاید بسیاری از ما آن را تجربه کرده باشیم. کامنت ایشان از این قرار می باشد:

 

من بارها پیش آمده که زبان انگلیسی شروع کردم به خواندن و دوباره پس از چند هفته رها کردم.

میخوام پیرو این تمرین روزی ۱۵ دقیقه مطالعه و یا یادگیری زبان داشته باشم.

شروع ۱۷ اسفند ۹۶ .

تا الان دو روزشو انجام دادم!

 

امیر عزیز از اینکه چنین تصمیمی گرفته‌اید بسیار خوشحال هستم و امیدوارم که موفق باشید. اما اجازه می‌خواهم کمی از تجربیاتم در رابطه با اتخاذ چنین تصمیماتی بنویسم و در نهایت با یک راهکار کوچک که استفاده ی بسیاری از آن برده‌ام، صبحت هایم را به پایان برسانم.

تصمیماتی که به این زودی عملی نمی شوند!

همه ی ما تجربیات مشابهی در رابطه با این نوع تصمیمات داریم. تصمیماتی مثل روزانه یک ربع مطالعه کردن کتاب، مسواک زدن پیش از خواب، پیاده روی صبحگاهی و حتی تصمیم برای نوشیدن یک لیوان آب و … اما چه چیزی باعث می‌شود که شروع کردن را به تعویق بیاندازیم؟ به نظرم همه ی ما با آن شنبه ای که قرار است یک کار جدید یا تصمیم جدید را انجام دهیم آشنا هستیم و می‌دانیم که چنین روزی به این زودی‌ها از راه نخواهد رسید!

 

چرا شنبه نمی‌رسد تا وعده‌های خود را عملی کنیم؟

علت اینکه شنبه ی مورد نظر ما نمی‌رسد و باعث می‌شود که ما آدم‌هایی بی شنبه باشیم این است که فکر می‌کنیم برای شروع کردن زمان زیادی داریم. ذهن ما با خود فکر کند که چون حالا بیست سال سن داریم پس تا هفتاد یا هشتاد سالگی زمان زیادی مانده است و حالا که این همه وقت دارم، بگذار زمانی که فراغ بال بیشتری دارم این کار رو شروع کنم! و همین امر باعث به تعویق افتادن شروع یک کار می شود. به طور مثال خود من لیستی از مواردی که مدت‌هاست شروع نکرده‌ام دارم!

 

چطور ذهن خودمان را برای شروع یک کار یا تصمیم جدید دور بزنیم!؟

اصلی‌ترین علت شروع نکردن کارها از سوی ذهن ما این است که فکر می‌کند زمان زیادی برای انجام آن در اختیار دارد! ما نیز از همین موضوع استفاده کرده و ذهن را وادار می‌کنیم قبول کند که برای انجام آن کار زمان کمی در اختیار دارد. فرض کنید که شما تصمیم می‌گیرید از امروز کتاب خوان شوید و برای باقی عمر خود روزانه یک ساعت کتاب مطالعه کنیدحتی اگر موفق شوید و این کار را شروع کنید، تا چه مدت زمانی می‌توانید به این روند ادامه دهید؟ یک هفته؟ یک ماه؟ شاید هم دو ماه! اما بعد از آن دیگر نمی‌توانید آن را ادامه دهید! چون خط پایانی برای آن در نظر نگرفته اید، ذهن‌تان خیلی زود خسته شده و از ادامه دادن این مسیر سر باز می زند!

 

در نظر نگرفتن پایانی برای تصمیمات، همانند شرکت در مسابقه ای است که خط پایان آن مشخص نیست!

با استفاده از چالش های سی روزِ ای که برای خودم در نظر گرفته ام، به نکته‌ای پی بردم که علاقه‌مند آن را با امیر عزیز و تمامی دوستان خودم به اشتراک بگذارم و آن چیزی نیست جز اینکه سعی کنید برای کار ها و تصمیمات خود یک مهلت زمانی در نظر بگیرید. مدت زمان این مهلت به تصمیم یا کار شما بستگی دارد. اما برای شروع و عادت دادن خود می‌توانید از بازه های یک ماهه و کارهای کوچکی مثل نوشیدن یک لیوان آب شروع کرده و یا مثل امیر محمدیان، روزانه پانزده دقیقه زمان صرف یادگیری انگلیسی کنید.

با استفاده از این روش، برآوردی از کارهای یک ماهه ی خود خواهید داشت و اگر برای یک ماه به نتایج دلخواه نرسید، می‌توانید برای ماه بعد برنامه‌ریزی کنید و این روال را تا زمانی که کار مورد نظر شما به یک عادت تبدیل شود، ادامه داده و در بازه های یک ماهه خود و نتایج کارتان را مورد ارزیابی قرار دهید!

 

مبارزه و مقابله با اهمالکاری

از همین روش می توان برای مبارزه کردن با اهمالکاری نیز استفاده کرد. با در نظر گرفتن مهلت زمانی برای کارها، ذهن خود را وادار می کنید تا در مدت زمان معین شده کار مربوطه را به اتمام برساند. در صورتی که مهلت زمانی به سر رسید و آن کار به اتمام نرسیده بود، یک مهلت زمانی جدید در نظر بگیرید و آنقدر اینکار را ادامه دهید تا ذهن تان عادت در زمان مقرر شده، وظایف خود را به اتمام برساند! پس مدتی و تمرین کردن این موارد، قادر هستید وظایف خود را در زمان معین شده و به بهترین نحو ممکن انجام دهید. همین امر باعث می شود در دراز مدت به فردی وقت شناس و منظم تبدیل شوید.

8 Replies to “برای کارهای خود مهلت زمانی در نظر بگیرید برای امیر محمدیان”

  1. شکیب آنلاین !
    باورم نمیشه خودت باشی !
    میدونی چند سال گذشته! خیلی برام عجیب بود و جالب! چطور ممکنه ! بعد از جمع شدن سایت هات و همه راه های ارتباطی که می تونستم باهات در تماس باشم ! این همه من دنبالت گشتم، حالا یه دفه و این قدر اتفاقی اینجا رو یافتم.
    یادش بخیر یه روزایی می رفتیم وبلاگ های همدیگه رو می خووندیم. اصلا من رو یادت هست ؟

    1. سلام 🙂

      خوشحالم که اینجا می بینمت 🙂 خیلی سال گذشته … اما باز برگشتم و این بار اومدم که بمونم. دیدن کامنتت خیلی برام جذاب بود و من رو برد به همون سالها که گفتی و همون حس حالی که از خوندن وبلاگ های همدیگه بهمون دست میداد.
      از بچه های قدیمی فقط چند تا ایمیل داشتم که نمی دونستم هنوزم ازشون استفاده می کنند یا نه ولی تیری بود توی تاریکی و خوشحال که تا به الان کامنت چند تا از بچه های قدیم رو توی وبلاگم دیدم.

  2. من خیلی اتفاقی دیشب ایمیلم رو باز کردم ، سالها بود ازش استفاده ای نمیکردم و پر شده بود از اسپم و دقیقا آخرین ایمیل از طرف خودت بود، میام بهت سر میزنم 🙂 خوشحالم سالم و سلامتی حتما میام و مثل سابق می خونمت .

  3. گاهی میشه چیزهای ساده ای رو میبینیم و میشنویم اما درکش نمیکنیم. اهمیت داشتن نقطه ی پایانی رو با این نوشته ی شما خوب فهمیدم و بیشتر درکش کردم چون در این مدت چنین خلائی رو احساس میکردم و نوشته ی شما پاسخ یک سوالم شد که خیلی آزارم میداد. فک کنم حدود یه ماه پیش نوشته ی شما رو خونده بودم و توی این مدت اهمیت در نظر گرفتن نقطه ی پایان و مهلت زمانی رو موقع انجام کارهام مثل یه قانون با ارزش همیشه به یاد میآرم.
    نوشته شما رو کاملا تصادفی پیدا کرده بودم.
    ممنونم از این که می‌نویسید.

    1. باعث خوشحالی من هست که مطلب من تونست به شما کمک کنه. هدف من از نوشتن این مطالب به اشتراک گذاشتن همین نکات به ظاهر کوچک و ساده است.
      دیدن کامنت پر محبت شما، باعث دلگرمی من هست، از این بابت بسیار ممنونم.
      امیدوارم کامنت های بیشتری از شما ببینم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *